‫برای جراحی آمادش کنید. ‫من ساعت 7:30 میام اونجا
‫شروع کنید
‫سلام
‫نه، گوشی دستمه. ‫اسم مریض چیه؟
‫خیلی خب، موقعیت رو توضیح بده
‫بیا گربه کوچولو. ‫بیا
وبسایت تهران موویز تقدیم میکند .:: TehranMovies.ir ::.
کانال تلگرام تهران موویز @TehranM0vies
‫- سلام. ‫- شروع شده
‫سلام
‫- تست میکروفون؟ ‫- حتما
‫تا 10 ثانیه بعد معرفی پاتریشیا. ‫بعدش اولین سوال
‫خیلی خب
‫سه... دو...
‫یک. ‫و شروع
‫زنده از مسکو، مهمون امروز ‫صبحمون دیمیتری واسیلیفه
‫کارگردان جنجالی روسی
‫که فصل جدید اپرای پاریس رو
‫با دوشیزه‌ی برفی اثر ریمسکی کورساکوف ‫افتتاح کرد
‫دیمیتری واسیلیف، صبح بخیر
‫صبح بخیر
‫شهرت شما بابت تولید کارهای ‫سیاسی و متهورانه‌ست
‫و به خاطر همین موضوع هم ‫مورد هجوم مقامات روسی قرار گرفتید
‫رویکرد خودتون رو برای شوکه نکردن ‫مخاطبان پاریسی که به محافظه‌کار بودن‌
‫مشهور هستن، تغییر میدید؟
‫نه، اصلا
‫فرانسه خونه‌ی انقلاب و تحمله
‫فکر می‌کنم مشکلی پیش نمیاد
‫من همیشه رویای کارگردانی توی پاریس رو ‫در سرم داشتم
‫اینجا جایگاه خیلی خاصی ‫تو قلبم داره
‫- عصر بخیر. میز برای 2 نفر. ‫- بله
‫هفته‌ی بعد محتوا عوض میشه. ‫یه نمایشگاه بازرگانی هوایی برگزار میشه
‫- باید در مورد هوانوردی یاد بگیرم. ‫- مثلا چی یاد بگیری؟
‫مثلا...
‫یعنی چی؟
‫توسعه‌ی موادی با ساختار نانویی
‫ببخشید
‫الان برمی‌گردم، باشه؟
‫ترسوندیم!
‫همه چی ردیفه؟
‫ببخشید، باید برگردم
‫- الان؟ ‫- کارآموز جدید نمی‌دونه چه‌کار بکنه
‫خب آخه تازه‌وارده دیگه
‫- ببخشید. ‫- شیفتته؟
‫نه، ولی خب دپارتمان منه. ‫چاره‌ای ندارم
‫- تو چه‌کار می‌کنی؟ ‫- الان که نمی‌دونم
‫میری خونه؟
‫آره
‫تا بعد
‫یه نوشیدنی تا بارون تموم بشه
‫میز رزرو شده. ‫یه میز اتاق بغلی هست
‫اونجا؟
‫- درسته. ‫- ممنون
‫- اون یکی اتاق از این اینوره؟ ‫- آره، انتهای سال، دست راست
‫ممنون
‫شب بخیر!
‫- جای کسی نیست؟ ‫- خواهش می‌کنم، بفرمایید
‫بفرمایید
‫بعدش چی شد؟
‫از حافظه‌م پاک شده
‫ولی خب خوب جوش خورده
‫دوست دارم که فراموشش کنم
‫تا 6 یا 7 ماه بعد می‌تونیم ‫در مورد جراحی پلاستیک تصمیم‌گیری کنیم
‫فعلا التهابش بیش از حده
‫7 ماه؟ ‫باشه
‫ولی می‌تونیم...
‫از شرش خلاص بشیم دیگه؟
‫تمام تلاشمون رو می‌کنیم، ‫ولی خب شعبده‌باز نیستیم
‫- سرکار برنگشتی؟ ‫- نه
‫هنوز نه، ولی به زودی برمی‌گردم. ‫من...
‫خارج از شهر بودم، ‫پیش مامانم
‫خوبه که برگشتم
‫خانم‌ها و آقایون، به علت ‫کار بر روی جاده
‫مسیرمون رو عوض می‌کنیم
‫میشه لطفا در رو بزنید؟
‫دستشویی اونوره
‫دستشویی نمی‌خوام...
‫خیلی خب، متوجهم
‫با گروهی تماس بگیرید که هر...
‫هر دوشنبه از اینجا بازدید می‌کنن
‫برای افرادی...
‫افرادی مثل شما
‫یعنی چی افرادی مثل من؟
‫قربانی‌هایی که باید صحنه رو ببینن
‫اونا صحبت می‌کنن. ظاهرا مهمه. ‫ما اون روز رو می‌بندیم
‫ولی امروز یه روز کاری معمولیه، ‫متوجه هستید؟
‫قهوه میل دارید؟
‫بله لطفا
‫مهمون ما
‫- پیش مامانت بودی؟ ‫- آره، حدودا 3 ماه
‫وقتی که جواب پیام‌هام رو ندادی، ‫فهمیدم که...
‫شاید آماده‌ی حرف زدن نیستی
‫خب آخه منم در مورد جزئیاتش ‫چیزی نمی‌پرسیدم
‫سخته که بفهمیم در مورد چی حرف بزنیم
‫میشه کیک رو ببری؟
‫- آره، حتما. خوبی؟ ‫- خوبم
‫همه چی ردیفه. ‫من برم...
‫لیوان‌ها رو بیارم
‫اونجا می‌بینمت
‫باشه گربه کوچولو؟
‫- بفرما. ‫- تویی
‫داشتم یه کم استراحت می‌کردم
‫توی تاریکی
‫- با بطری‌ها. ‫- نمیشه اینجا بمونی
‫بیا
‫می‌بینمت. از دیدنت خوشحال شدم. ‫وقتی می‌بینم رو فرمی، خیلی حالم خوب میشه
‫وینسنت خیلی هوات رو داره
‫- می‌بینمتون دخترها. ‫- می‌بینمت
‫به زودی می‌بینمت
‫- مراقب خودت باش. ‫- ممنون
‫قبلنا آدم‌ها...
‫بهم اعتماد می‌کردن...
‫باهام راحت حرف می‌زدن. ‫از این خوشم میومد
‫ولی حالا برعکسه
‫انگار که یه چیز جالبم
‫- حتی تو هم باهام یه جور دیگه صحبت می‌کنی. ‫- من؟ اصلا
‫چرا
‫انگار که به مراقبت نیاز دارم
‫واقعا؟ ‫خودم نفهمیده بودم
‫ولی خب نمی‌تونی جلوی مردم رو ‫بگیری که به تو و اتفاقاتی که واست افتاده
‫فکر نکنن
‫آره
‫وقتی که رفتی شروع کرد بارون باریدن؟
‫نه. ‫یعنی...
‫یادم نیست
‫می‌بینی؟ من به وضوح یادمه ‫که بارون نمی‌بارید. بعدش شروع شد
‫تا اون موقع، ‫همه چی یادمه
‫باید برمی‌گشتی بیمارستان؟
‫شاید
‫بله...
‫درسته. ‫این رو یادمه
‫صبح روز بعد
‫از بیمارستانی که تو رو برده بودن ‫بهم زنگ زدن
‫زخمی شده بودی
‫نتونسته بودن شناساییت کنن، ‫چون حرف نمی‌زدی
‫و کارت شناسایی هم همراهت نبود
‫اومدم که ببینمت
‫تاکسی از کنار رستوران رد شد
‫گل گذاشته بودن ‫و بچه‌ها نقاشی می‌کشیدن
‫مثل راهرویی بود که مردم از کنارش ‫می‌گذشتن
‫در سکوت
‫شبیه یه راهپیمایی
‫من سارا هستم، ‫هماهنگ‌کننده‌ی گروه پشتیبانی
‫سلام. ‫من توی حمله بودم
‫متوجه شدم
‫- اسمت چیه؟ ‫- میا
‫خیلی خب. بگیر بشین، زیاد طول نمی‌کشه
‫خیلی خوبه که اومدی
‫باید بخوابی و دوباره ‫قدرتت رو به دست بیاری
‫اینجوری حافظه‌ت هم بهتر کار می‌کنه
‫همین که به یادت اومد، ‫دیگه تو مسیر بهبود میفتی
‫درسته
‫میشه یه جای دیگه بشینی؟
‫خواهش می‌کنم
‫والدینم اینجا نشسته بودن
‫ببخشید، خبر نداشتم. ‫معذرت می‌خوام
‫اینجا می‌شینم
‫- ببخشید. ‫- تو کجا نشسته بودی؟
‫من اون یکی اتاق بودم
‫اون شب پیششون نبودم
‫دوست دارم بدونم آخرین کلماتی ‫که به هم زدن چی بود
‫در مورد چی صحبت می‌کردن
‫اون موقع خوشحال بودن
‫بحث می‌کردن یا کار دیگه
‫متوجهی؟
‫شاید تو دیده باشیشون
‫بذار یه چیزی بهت نشون بدم
‫ببخشید، من باید برم
‫- میری؟ ‫- نمی‌دونم چرا اومدم
‫پیش یکی بودم که ترس از ‫مکان‌های بسته و تنگ داره
‫نمی‌تونه بیاد داخل، ‫ولی می‌خواد صحبت کنه
‫ممنون
‫من رو یادته؟
‫نه
‫میز روبروت نشسته بودم. ‫جشن تولدم بود
‫چیزی یادم نمیاد
‫یه فنجون قهوه سفارش دادی
‫انگار منتظر کسی بودی
‫بعدش یهویی غیبت زد. ‫اونجا...
‫چند تا زن چینی بودن ‫که بینمون نشسته بودن
‫وقتی که برگشتی، همه جای دستت ‫جوهر ریخته بود
‫توی جیب‌هات دنبال دستمال می‌گشتی
‫هر چی بیشتی می‌گشتی، ‫بیشتر خودت رو جوهری می‌کردی
‫حتی روی صورتت هم جوهری شد
‫خندوندیم
‫داشتی به من می‌خندیدی؟
‫نه بابا، ولی تو همچین فکری کردی
‫که من دارم به تو می‌خندم
‫یه همچین نگاهی بهم انداختی...
‫انگار خیلی ناراحت شدی
‫آره، درسته
‫داشتم چیزی می‌نوشتم؟ ‫با یه خودنویس. چیزی می‌نوشتم؟
‫نمی‌دونم. ‫فکر کنم
‫بعدش چی شد؟
‫بعدش بلند شدی...
‫از اتاق رد شدی
‫فکر کنم رفتی دستشویی
‫چیزی یادت نمیاد؟
‫نه
‫یه سری چیزها یادم نمیاد. ‫خاطره‌ای ندارم...
‫یه زور یه چیزهایی یادم میاد. ‫هنوزم...
‫تصاویر و صداهای قبل حمله یادمه، ‫ولی...
‫از همون لحظه‌ای که دیدم آدم‌ها ‫می‌میرن، دیگه همه چی یادم رفت
‫- هیچی یادم نیست. ‫- خوش به حالت
‫ماشین توئه؟
‫اسمت چیه؟
‫میا
‫- تو چی؟ ‫- توماس
‫بهت اجازه‌ی رانندگی دادن؟
‫نه
‫باشه بابا. ‫مشکلت چیه؟
‫- ماشینت رو جابجا کن. ‫- ماشینم رو جابجا کنم؟ پام رو ببین
‫من رو کشید و فکر کنم دنبالش رفتم. ‫بعدش دیگه چیزی یادم نمیاد
‫به این زودی برگشتی؟
‫آره، داشتم بیرون با توماس حرف می‌زدم
‫- صحیح، خوبه. ‫- باعث شد یه چیزهایی یادم بیاد
‫- اونجا نشسته بود. ‫- خیلی خوبه
‫حالا می‌تونی قطعات پازل رو ‫بذاری کنار هم
‫تو اینجا چه‌کار می‌کنی؟
‫جان؟
‫منم مثل شما اینجا بودم. ‫اونجا بودم
‫اصلا و ابدا اینجا نبودی
‫تو دستشویی بودی. ‫یادمه
‫وقتی که تیراندازی شروع شد، ‫در رو قفل کردی
‫- من؟ ‫- آره، تو
‫توی دستشویی قایم شدی و ‫همه رو هم گذاشتی پشت در
‫در رو باز نکردی
‫چطور می‌تونی بیای اینجا؟
‫من همچین کاری نکردم
‫تو امنیت خودت رو به ‫امنیت همه‌ی ما ترجیح دادی
‫چطور می‌تونی... ‫چطور می‌تونی امروز بیای اینجا؟
‫خجالت بکش
‫کاری که تو کردی نفرت‌انگیزه
‫چه‌کار داری می‌کنی؟
‫- ببخشید، من باید برم. ‫- چی؟ کجا بری؟
‫خونه. ‫اونجا می بینمت، باشه؟
‫- مطمئنی؟ ‫- آره. مطمئنم
‫ببخشید آقا...
‫ببخشید
‫سلام، میا هستم
‫تو رستوران همدیگه رو دیدیم ‫و صحبت کردیم
‫شاید بتونی بهم کمک کنی. ‫میشه بهم زنگ بزنی؟
‫ممنون
‫مرسی که بهم زنگ زدی
‫گفتم شاید بتونی بهم کمکی کنی که...
‫ببخشید
‫مطمئنی که مشکلی نیست؟
‫سلام.
‫- بیا تو. ‫- سارا شمارت رو بهم داد
‫خبر نداشتم که اینجایی
‫مشکلی نیست. ‫امروز قرار بود عمل بشم
‫ولی به احتمال زیاد فردا صبح ‫عمل بشم، پس مشکلی نیست
‫تا الان 3 تا جراحی داشتم
‫داره استخون نی پام رو ‫ذره ذره درست می‌کنن
‫حقیقتش مشکلی نیست
‫تو اون یکی پام هم تیکه‌های گلوله هست
‫نمی‌دونم که اون یکی پا رو هم ‫عمل کنم یا نه
‫حیفم میاد از این خوشی محروم بشم!
‫با صحبت از پام ‫حوصلت رو سر نمی‌برم
‫چه کمکی ازم ساخته‌ست؟
‫ظاهرا تو همه چیز یادته
‫آره
‫چرا می‌خوای به یاد بیاری؟
‫- شاید یه کاری کرده باشم. ‫- مثلا چی؟
‫هیچی. من... ‫سارا گفت که تو جرئیات کوچیک هم یادته
‫گفتم شاید یادت باشه که ‫بعد از رفتنم چه‌کار کردم
‫برگشتم تو اتاق؟
‫نه
‫بشین
‫یادم نمیاد که برگشته باشی
‫ولی شاید یکی دیده باشدت
‫سایت رو چک کردی؟
‫تو انجمن پست گذاشتی؟
‫نه. ‫اصلا نمی‌دونستم همچین چیزی هست
‫دنیای کاملا جدیده
‫می‌خوام یادم بیاد
‫نمی‌تونی تنهایی این کار رو بکنی
‫باید دو نفر یا بیشتر باشن که یادت بیاد
‫توصیه می‌کنم که آنلاین بشی
‫صفحه‌ی فیسبوک خاطره رو داری؟
‫اونجا وقت بگذرون
‫به عنوان یه خبرنگار عاشقش میشی
‫اسمت رو تو گوگل زدم
‫همین
‫میا لورو. ‫هنوزم تو رادیو کار می‌کنی؟
‫کار رادیویی می‌کنم، ولی
‫- ایول. ‫- مامانم تو خونه روسی حرف می‌زد
‫همین
‫- میشه سیگارم رو بیاری؟ ‫- البته. بیا...
‫- اینجا سیگار می‌کشی؟ ‫- نه، انتهای راهرو یه خروجی هست
‫کتمم میاری؟
‫جوابم رو ندادی
‫توی رستوران...
‫منتظر کسی بودی؟
‫نه
‫یادت هست که چرا ‫رفته بودی اونجا؟
‫شانسی
‫من شانسی اونجا نبودم
‫یکی واسم جا رزرو کرده بود
‫تولدم بود. ‫تازه پاداش‌هامون رو گرفته بودیم
‫من تو کار مالی هستم
‫از تولدم متنفرم
‫ولی خب اونا می‌خواستن سورپرایزم کنن ‫و خب منم باهاشون رفتم
‫واسه این که کسی ناراحت نشه
‫دختر هم کنارتون بود؟
‫آره. ‫2 تا از همکارهام
‫زنده نموندن
‫خانواده‌هاشون به دیدنم اومدن
‫نمی‌دونستم که چی بگم
‫خجالت می‌کشیدم که زنده موندم
‫شوهر داری؟
‫آره. ‫نامزدیم
‫پس هنوزم کارت تموم نشده
‫نه حقیقتش
‫بچه چی؟
‫نه
‫توی حمله به ذهنم رسید
‫بچه‌ای نداری، ‫نمی‌دونی که بچه داشتن چطوریه
‫اینجایی! ‫همه جا رو دنبالت گشتیم
‫- شب‌ها وقت ملاقات نداریم. ‫- ببخشید
‫الان میام
‫بریم
‫محکم بکش. ‫مرسی
‫- فردا برمی‌گردی؟ ‫- آره
‫موفق باشی
‫فردا واسم نارنگی بیار
‫یا پرتغال
‫یا شکلات
‫سارا گزارش پلیس رو بهم داد که بخونم
‫حمله ساعت 8:49 شروع شده
‫پلیس ساعت 10:37 آزادمون کرده
‫برای 1 ساعت و 48 دقیقه ‫مخفی بودیم
‫یادم میاد فکر می‌کردم که بعد از مرگ ‫چی واسم باقی می‌مونه
‫در چه حالتی همه چیز رو رها کرده بودم
‫به نصفه ماستی که توی یخچال ‫جا گذاشته بودم، فکر کردم
‫سلام ونسان. ‫منم
‫خونه نیستم
‫سونیا داره میره جایی و ‫چند روزی خونه‌ش رو بهم قرض داده
‫توی ریپابلیک
‫فکر کنم الان نیاز دارم که تنها باشم
‫خیلی دوستت دارم
‫اون صدا یادمه
‫چه‌کار کردم؟
‫تو کجا بودی؟
‫تو اولین اتاق بودم، ‫تو بار با یه رفیقم نشسته بودی
‫اون فوری مرد
‫منم سعی کردم که قطعات پازل رو ‫کنار هم بذارم
‫ساده نبود
‫وقتی که استارت گروه رو زدیم
‫هیچ وقت فکر نمی‌کردم که این همه آدم ‫بخوان برگردن
‫مشخص شد که همه‌ی ما ‫یه خانواده‌ایم
‫تو هم فردا به ریپابلیک میای؟
‫آخرین شب‌زنده داریمون ‫قبل از جمع کردن گل‌ها و شمع‌ها
‫بله
‫من اومدم پاریس که ‫معماری بخونم
‫عاشق شدم و موندم
‫چیزی یادت اومد؟
‫نه، ببخشید
‫- دارم وقتت رو تلف می‌کنم. ‫- اصلا. واسه همین اومدیم اینجا
‫در مورد الماس آسیب‌دیده شنیدی؟
‫نه
‫نظریه‌ایه که میگه یه بدشانسی ‫می‌تونه منجر به یه اتفاق خوب بشه
‫تو هم اتفاق خوبت رو پیدا می‌کنی، ‫مطمئنم
‫- میشه یه بار دیگه امتحان کنیم؟ ‫- البته
‫بدون همه‌ی اینا تصورش کن
‫قبلش یه انباری بود. ‫خیلی هم تاریک‌تر بوده
‫مردم تونسته بودن که اون بالا مخفی بشن
‫نه، اینجا نبود
‫چراغ هم عوض شده
‫نه، این نیست...
‫یادم میاد که روی دستم ‫آب می‌چکید
‫پس اون یکیه. ‫بیا
‫بذار نور بندازم
‫اینجا بود؟
‫آره
‫یکی کنارم بود
‫دستم رو گرفته بود
‫صورتش یادم نیست، ‫ولی یه تتو داشت
‫روی آرنجش
‫یه پیش‌بند خونی
‫اینجا کلی وسایل آشپزخونه بود
‫از پیش‌بندش میشه گفت که ‫یه آشپز بوده
‫خیلی‌هاشون مردن
‫کاش می‌شد کمک کنم، ولی...
‫اسم خیلی از کارکنان اینجا ‫اصلا تو لیست نیومد
‫من اینجوری شنیدم
‫سلام
‫بازم منم. ‫میشه یه چیزی بپرسم؟
‫از خدمه کسی مونده که تو حمله ‫بوده باشه؟
‫نه
‫مطمئنی؟
‫آره، گفتم که. ‫همشون عوض شدن
‫حتی آشپزها و... ‫گارسون‌ها
‫حتی آشپزها هم همه رفتن
‫ببین، من اونجا نبودم. ‫نمی‌دونم چی شده؟
‫میشه اون یکی اتاق رو ردیف کنی؟ ‫لطفا
‫هنوز این یکی رو پیدا نکردم
‫بعدا تمومش کن. ‫ممنون
‫سلام!
‫- من رو یادته؟ ‫- بله
‫توماس رو می‌شناسی؟
‫همونی که لنگ می‌زنه. ‫اون روز اینجا بود
‫- نه زیاد. ‫- اون گفتش که تو قبلا هم اینجا کار می‌کردی
‫یه چند تا سوال دارم... ‫در مورد افرادی که باهاشون کار می‌کردی
‫به کمکت نیاز دارم ‫تا یکی رو پیدا کنم
‫خیلی خب، ولی زیاد وقت ندارم. ‫خارج از شهر زندگی می‌کنم
‫دنبال اونی می‌گردم که توی حمله پیشم بود
‫آشپز بود
‫یا حداقل یه پیش‌بند تنش بود. ‫و یه تتو هم اینجاش داشت
‫تو لیست مرده‌ها نبود
‫خیلی از آشپزها مهاجر غیرقانونی بودن
‫احتمالا به همین خاطر... ‫جایی ثبت نشدن
‫آب شدن رفتن تو زمین
‫پس یعنی نمردن؟
‫بیخود نیست که جاشون آدم آوردن
‫من موندم، چون فرانسوی بودم. ‫واسه همین مدیر جدید موافقت کرد که بمونم
‫پلیس هم چند تا سوال پرسید
‫از نظر اونا غیب شدن خدمه ‫عجیب بود
‫ما چیزی نگفتیم
‫میشه اسماشون رو بهم بدی؟
‫باشه، ولی از من اسم نبر
‫شاید حسابی تو دردسر بیفتم و ‫به این کارم هم نیاز دارم
‫قول میدم
‫- اسمت چیه؟ ‫- نور
‫من میام
‫منم سعی کردم یکی رو پیدا کنم
‫ما توی فضای خالی بالای سقف ‫قایم شده بودیم. بین وسایل
‫اینقدر از مرگ خودم مطمئن بودم که ‫بغلش کردم
‫استرالیایی بود، ‫اولین بار بود که به پاریس اومده بود
‫دوباره دیدیش؟
‫نه
‫تخلیه ما رو از هم جدا کرد
‫اون یه کم زخمی شده بود
‫تمام فیسبوک رو به دنبالش گشتم
‫نتونستم پیداش کنم
‫داخل، سمت راست بودیم
‫چهار نفر بودیم، دو نفر مردن. ‫من و اون استرالیایی زنده موندیم
‫من قاتل رو توی حمله دیدم
‫صورتش شبیه فرشته بود
‫یه جوری، اون...
‫سرحال بود
‫خیلی مهربون به نظر می‌رسید
‫انگار که اومده بود بیرون ‫سیگار بخره
.::ارائه شده توسط وبسایت تهران موویز ::.
‫بعد از اتفاقی که افتاد...
‫شانس آوردم که سر و صدایی نبود
‫هنوز به کسی نگفتم که اون شب ‫چه اتفاقی افتاد
‫من حتی اسمتم نمی‌دونم
‫به نامزدم چیزی نگفتم... ‫به اون همه چیز رو میگم
‫بدون شک اون روز ترسناک‌ترین ‫روز عمرم بود
‫ولی خب تا حالا این همه ‫به کسی احساس نزدیکی نکرده بودم
‫جوری کنار هم بودیم که انگار ‫کس دیگه‌ای نداریم
‫می‌دونم که دنبالش می‌گشتی
‫حقیقتش نمی‌خواستم باهات صحبت کنم
‫چون باعث میشه که بیشتر بهت فکر کنم
‫و من نمی‌خوام که هر روز ‫بهت فکر کنم
‫ولی خب می‌کنم
‫ببخشید، میشه صحبت کنیم؟
‫لطفا بهم نگاه کن
‫من تو اون دستشویی نبودم
‫الان به وضوح یادمه
‫اونجا رفتم، ‫ولی قبل از حمله
‫از کجا می‌دونی؟
‫حالا یادم میاد
‫یکی دستم رو گرفته بود. ‫یه آشپز
‫تو من رو با یکی دیگه اشتباه گرفتی. ‫چیز مهمی نیست، ولی...
‫اشتباه کردی
‫اگه دلت می‌خواد، ‫اینجوری فکر کن
‫سلام
‫ببخشید که مزاحمت میشم
‫اونجا دیدمت
‫بیا تو
‫- اینجا چیزی ندارم. آب می‌خوری؟ ‫- بله، لطفا
‫بیا
‫آدمت رو پیدا کردی؟
‫نه
‫می‌خوام بدونم که زندست یا نه
‫و اون زنه مدام بهت تهمت می‌زنه ‫که خودم رو...
‫ولی شک دارم. ‫حس می‌کنم یه چیز دیگه‌ایه
‫اون که اصلا نمی‌دونه
‫اگه حس می‌کنی که زندست
‫هنوزم وسایل متعلق به قربانی‌ها رو ‫تو مقر پلیس نگه می‌دارن
‫- واقعا؟ ‫- آره
‫- توی فیسبوک ندیدی؟ ‫- نه
‫برو یه نگاهی بنداز
‫شاید یه چیزی پیدا کنی
‫من با خاله‌م رفتم
‫همه چیز رو گذاشتن ‫تو کیسه‌های پلاستیکی
‫یه بوی جالبی داره
‫چیز زیادی نبود. ‫کارت پستالی که داشتن واسه من می‌نوشتن
‫می‌خوای ببینیش؟
‫نیلوفرهای آبی
‫می‌خواستن که باهاشون برم
‫تمام روز سر این دعوا کردیم
‫حالا نمی‌تونم با کسی خداحافظی کنم
‫فکر می‌کنم امکان داره ‫هر لحظه یه اتفاقی بیفته
‫وقتی که خبر حمله رو شنیدم، ‫به بابام پیام دادم
‫گفتش که مخفی شدن
‫منتظرن که پلیس آزادشون کنه
‫گفتش که نمی‌تونه بهم زنگ بزنه
‫شاید صدای تلفن لوشون بده
‫اونجا بود که انتظار شروع شد
‫بیچاره بودیم و اصلا خبر نداشتیم ‫که چه خبره
‫از ذهنت بیرونش کن
‫بگیر یه کم بخواب
‫گاهی اوقات انگار توی خیابون ‫می‌بینمشون
‫می‌خوام به موزه‌ای برم که ‫اونا رفته بودن
‫آخرین چیزی رو ببینم که دیدن
‫اون نقاشی رو پیدا کنم
‫یه جورایی باهاشون خداحافظی کنم
‫اینجا گرمه، نه؟
‫غذا داری؟
‫ببخشید، اینجا چیزی ندارم
‫میرم پایین مغازه و ‫یه چیزی می‌گیرم، باشه؟
‫ما می‌تونیم
‫نفس بکش
‫همینجوری نفس بکش
‫درسته
‫فلیسیا؟
‫این برای شماست؟
‫بله
‫هر چی پیدا کردیم توی این کیسه‌ست. ‫لطفا چک کنید
‫- نمی‌خواد. ‫- پس اینجا رو امضا کنید
‫ممنون
‫اونجا بشین
‫درست همینجا
‫- اونی که همراهم بود... ‫- داریم روش کار می‌کنیم
‫برات یه کادو دارم
‫لطف کردی
‫- به نظر خوشت اومده. ‫- آره، عالیه
‫- یه کم فرهنگ، خوبه. ‫- چرت نگو
‫- بهت زنگ زدم، ولی جواب ندادی. ‫- گوشیم پیشم نبود
‫- داری آروم آروم برمی‌گردی. ‫- آره
‫کاری که گفتی رو کردم. ‫برگشتم به همون رستوران
‫و یه چیزی یادم اومد
‫چی؟
‫دست یکی رو گرفته بودم
‫سوال اینه که اون زنده‌ست؟
‫فکر نمی‌کنم به یاد آوردن همچین چیزی ‫کمکی بهت بکنه
‫باور کن... مطمئن نیستم. ‫شک دارم که فکر خوبی باشه
‫خوبی؟ ‫بهت مسکن دادن؟
‫نمی‌خوام
‫شاید خودب باشه یه کم پنجره رو باز کنم
‫نه، بیخیال. ‫همه چی خوبه
‫بیا...
‫به جاش واسم کتاب بخون
‫مطمئنم که کتابخوان درجه یکی هستی
‫- کسی تا حالا واسم داستان نخونده. ‫- منم به ندرت
‫اگه خیلی بده ‫می‌تونم چشمام رو ببندم
‫ببند
‫- واقعا؟ چشمام رو ببندم؟ ‫- آره
‫سلام
‫استل هستم. ‫زن توماس
‫ما با هم آشنا شدیم موقع... ‫من دیگه میرم
‫- صبر کن. ‫- نه، نرو
‫من اومدم که این فرم بیمه رو ‫بدم پر کنه
‫خداحافظ
‫- خوبی؟ ‫- اینجا رو امضا کن
‫صبر کن!
‫ببخشید، نمی‌خواستم که...
‫چیزی که به تو گذشته رو من ‫هیچ وقت نمی‌تونم با اون داشته باشم
‫توماس نمی‌دونه، ‫ولی من می‌دونم
‫ما هیچ وقت نمی‌تونیم ‫به این مسئله غلبه کنیم
‫- درک می‌کنم. ‫- بگیر
‫اون اهل کتاب نیست
‫پیام‌های ارسال شده توی انجمن ‫خاطره رو خوندم
‫افرادی مثل فلیسیا که می‌خوان بدونن ‫عزیزانشون چطور کشته شدن
‫یا دنبال کسایی می‌گردن که اون شب ‫باهاشون آشنا شدن
‫دنبال آقایی می‌گردم که بهم کمک کرد
‫جفت قوزک‌هاش زخمی شده بود. ‫توی اتاق نزدیک بار بود
‫می‌خوام بدونم زنده مونده یا نه
‫هر روز بهش فکر می‌کنم
‫کسی که دنبالش می‌گردم، ‫بهم تکیه کرد
‫و دو تا گلوله به سینه‌ش خورده بود
‫یه تی‌شرت صورتی یا بنفش ‫تنشون بود
‫از ترس به یاد آوردن خاطرات وحشتناک ‫هیچ وقت نتونستم دنبالشون برم
‫ولی اگه کسی می‌دونه که چه بلایی ‫سرشون اومده، بهم پیام بده
‫من رو آخر از همه بیرون آوردن
‫متاسفانه هر کسی که مونده بود ‫مرده بود
‫سعی کردم نگاه نکنم. ‫ولی اونایی که دیدم، انگار خوابیده بودن
‫امیدوارم که خوندن این یه عده رو ‫تسکین بده
‫ما تو جایی قایم شده بودیم ‫که سقفش چکه می‌کرد
‫تو اسمم رو پرسیدی. ‫من اسمت رو نپرسیدم
‫یه تتو داشتی و پیش‌بند ‫آشپزخونه بسته بودی
‫دستم رو گرفتی. ‫به همدیگه چسبیده بودیم
‫وقتی که پلیس اومد، ‫دستت رو ول کردم
‫آخرین باری که دیدم، ‫زخمی شده بودی
‫امیدوارم که زنده مونده باشی
‫امیدوارم که زنده باشی
‫فقط همین رو می‌خوام بدونم
‫اینجا چه‌کار می‌کنی؟
‫بهت زنگ زدم و جواب ندادی. ‫نگران شدم
‫بیا تو
‫نمی‌فهمم چه‌کار داری می‌کنی
‫پای کس دیگه‌ای درمیونه؟
‫بابت اون گروه پشتیبانیه؟
‫باهام حرف نمی‌زنی؟
‫ونسان، چه‌کار داری می‌کنی؟
‫دیگه خنده‌دار نیست. ‫همین حالا با من میای خونه
‫- دیگه بسه. ‫- ونسان، لطفا بذار زمین
‫چرا حرف نمی‌زنی؟
‫چرا نمیذاری کمکت کنم؟
‫از تو کمکی ساخته نیست
‫از من کمکی ساخته نیست؟
‫دیگه نمی‌تونم اینجوری به زنگی ادامه بدم
‫واسه چی؟
‫چرا؟
‫باید بشینم و دیوونه شدنت رو ببینم ‫و هیچ کاری هم نکنم؟
‫کاش من تو اون حمله‌ی کوفتی بودم
‫نور اسم دو تا آشپزی که اون موقع ‫توی رستوران لوتول دور کار می‌کردن پیدا کرد
‫اونا غیبشون زده بود ‫و توی هیچ لیستی نبودن
‫ببخشید، من دنبال این دو نفر می‌گردم
‫اون یادش بود که مواقع اضطراری ‫مدیر از یه مغازه‌ی گوشی فروشی
‫آدم استخدام می‌کرد
‫یه جا برای به کار گرفتن ‫کارگرهای غیرقانونی بود
‫هیچکسی اون اسم‌هایی که به ‫من داده بود رو نمی‌شناخت
‫ولی خب اسم یه واسطه ‫تو یه رستوران رو بهم دادن
‫نه، ممنون. ‫دنبال حکیم می‌گردم
‫می‌خوای من رو ببینی؟
‫بله
‫چیزی می‌خوای؟
‫نه، مرسی
‫بهم گفتن که تو اطلاعاتی از آشپزی که ‫تو رستوران لوتول دور کار می‌کرد، داری
‫نه، نمی‌شناسمش
‫اسمم رو کی بهت داده؟ ‫نمی‌فهمم
‫من فقط دنبال کسی می‌گردم که ‫قبل از حمله اونجا کار می‌کرده
‫- یکی کار رو واسش جور کرده. ‫- نه
‫فقط یه اسم یا آدرس
‫تو اسمش رو نمی‌دونی؟
‫نمی‌دونی که واسه کی توی لوتول دور ‫کار جور کردی؟
‫من برای کسی کار جور نمی‌کنم
‫من به کسی کارت ملی کرایه نمیدم. ‫من اینجا کار می‌کنم
‫دو تا آشپز دارم و کمک‌آشپز
‫البته که آدرس اونا رو می‌دونم
‫دلم می‌خواد بهت کمک کنم، ‫ولی اشتباه گرفتی
‫یکی داره واسم پاپوش می‌دوزه ‫و می‌خوام بدونم که کار کیه
‫کسی با تو کاری نداره
‫مهمه که اون رو پیدا کنم. ‫اون بهم کمک کرد
‫همین
‫کی فرستادتت اینجا؟
‫بیخیال. ‫مرسی
‫خداحافظ
‫- هی. ‫- بله؟
‫اونی که دنبالشی رو می‌شناسم
‫- سنگالی با یه خالکوبی... ‫- آره، یه خالکوبی کوچولو
‫این اواخر اینجا ندیدمش. ‫می‌شناسیش؟
‫آره. ‫اسمش رو نمی‌دونم، ولی...
‫دریس امبو
‫یا حداقل توی کارت شناسایی ‫که کرایه کرده بود، این اسم خورده بود
‫ولی فکر نکنم اسم واقعیش این باشه
‫اون مرکز شهر، نزدیک لا چپل زندگی می‌کنه. ‫فرانس هورایزن
‫من کارت ملی کرایه نمیدم. ‫ما به هم کمک می‌کنیم
‫کسی خونه‌ست؟
‫سلام
‫ببخشید، دیدم در بازه و اومدم تو
‫دنبال دریس امبو می‌گردم
‫برو تو تختت بازی کن
‫- می‌شناسیش؟ فامیلید؟ ‫- نه
‫من توی حمله با اون بودم، ‫اگه بهت گفته باشه
‫فقط می‌خواستم بدونم ‫که حالش خوبه یا نه
‫نمی‌دونم که دریس اسم واقعیشه یا نه
‫عسن. ‫نه دریس
‫زنده‌ست؟
‫نمی‌دونم. رفت ایتالیا. ‫نمی‌دونم کجا
‫ببخشید، میشه یه لحظه...
‫آب دارم
‫بیا
‫یه چیزهایی جا گذاشته. ‫می‌خوای ببینی؟
‫- اگه برگشت، می‌تونی بهم زنگ بزنی؟ ‫- آره
‫ما با هم فامیل نیستیم، ‫فقط با هم سفر کردیم
‫شمارم رو بهت میدم
‫- میشه یه عکس هم ازش بگیرم؟ ‫- آره، البته
‫من برای 6 ماه توی لوتول دور بودم
‫مردم میگن اگه سنگالی‌ها، مالیایی‌ها ‫و سریلانکایی‌ها
‫اعتصاب کنن
‫هیچکسی تو پاریس دیگه چیزی نمی‌خوره
‫صاحب کافه‌ها بهمون میگن دستگاه کپی
‫چون بشقاب‌ها رو عین هم درمیاریم
‫تو زندگی من همیش خوش‌شانس بودم
‫زیر بارون خیس نشدم
‫آشپز فرستادم توی زیرزمین
‫آخرین ثانیه صدای شلیک رو شنیدم
‫اون زن اولش نفهمیده بود ‫که زخمی شده
‫بهش قول دادم که نمی‌میریم
‫اینجا نمی‌میریم
‫من کلی خطر پشت سر نذاشته بودم ‫که بیام اینجا بمیرم
‫باید این جزئیات رو پیدا کنم
‫قبل از این اتفاق به این ‫فکر نکرده بودم که خوشبخت هستم یا نه
‫حالا فکر می‌کنم
‫- ما خوشبخت بودیم، خیلی خوشبخت. ‫- آره...
‫نمی‌فهمم
‫چرا من رو به این قضیه ربط میدی؟
‫به من ربطی نداره
‫حالا فقط می‌دونم که باید...
‫از همه‌ی این اتفاقات یه چیزی دربیارم
‫یه چیز جدید
‫حالا بگو ببینم. اون شب ‫بیمارستان نبودی. بودی؟
‫البته که بودم
‫آره، ولی مورد اورژانسی نبود. ‫رفتی کسی رو ببینی؟
‫نه، اورژانسی نبود
‫- سلام، چطوری؟ ‫- خوبی؟
‫خوبه. ‫بد موقع که مزاحم نشدم؟
‫ابدا. چند تا وکیل دعوت کردیم، ‫که بهمون راهنمایی حقوقی بدن
‫خب؟ ‫پیداش کردی؟
‫نه. ‫دیگه سرنخی ندارم
‫متاسفم. می‌دونم که چقدر سخته. ‫پس دیگه دیر شده بود
‫- ظاهرا آره. ‫- می‌خواستم بهت بگم...
‫بعدا می‌بینمت
‫- میشه بریم یه جای خلوت؟ ‫- باشه
‫می‌دونم که تو توی دستشویی نبودی
‫چی شده این حرف رو می‌زنی؟
‫من اشتباه کردم
‫قاتی کردم
‫می‌دونم که تو نبودی
‫شوهرم اونجا مرد
‫همه چیز رو قاتی کردم
‫- کسی در دستشویی رو قفل کرده بود؟ ‫- آره
‫می‌دونی کی بود؟
‫خودم
‫متاسفم
‫خب، می‌بینمت
‫به زودی
‫- بابت اون دفعه معذرت می‌خوام. ‫- نه...
‫نه، تقصیر خودم بود. ‫من...
‫می‌خواستم بهت زنگ بزنم...
‫منم همین طور، ‫ولی جرئت نکردم
‫- پیداش کردی؟ ‫- نه
‫بیا بریم
‫- بیا. ‫- ما روحیم. کسی ما رو نمی‌بینه
‫یه نگاهی بنداز
‫چطوره؟
‫خوبه. ‫باحاله
‫- آدم زیاد هست؟ ‫- آره، ولی جا هست
‫خیلی خب، بریم
‫ولی من خروجی‌های اضطراری رو چک می‌کنم
‫باید باشه، محض این که ‫نظر عروس عوض شد
‫یه نقشه‌ی فرار لازم داریم. ‫محض احتیاط
‫آره، عروس. ‫بریم
‫به نظرم ما...
‫به نظرم باید اون شب رو جبران کنیم
‫چطوری؟
‫من منتظرت می‌موندم
‫تا از دستشویی برگردی
‫که باهات حرف بزنم
‫وایمیستادم
‫واست یه نوشیدنی میاوردم
‫تو بهم نگاه می‌کردی
‫من می‌خندوندمت
‫- جواب می‌داد؟ ‫- صددرصد
‫- من آدم بانمکی هستم. ‫- آره. به نظرم جواب می‌داد
‫باید از سرنوشت سبقت بگیریم
‫به نظرم آره
‫من میرم
‫کجا؟
‫یه کار دیگه هم دارم
‫- بعدا می‌بینمت. ‫- باشه
‫اسه!
‫- سلام. ‫- سلام
‫برید اسنکتون رو بخورید بچه‌ها
‫- خوبی؟ ‫- آره
‫خواستم بهت زنگ بزنم، ‫ولی خط خاموش بود
‫شمارم رو عوض کردم
‫می‌دونی، من...
‫یه نامه برای عسن نوشتم و...
‫آدرسش تو ایتالیا رو داری؟
‫شنیدم که تو ایتالیا نیست
‫فکر کنم برگشته
‫برگشته؟ ‫واقعا؟
‫ظاهرا نزدیک برج ایفل کار می‌کنه
‫- این رو می‌شناسید؟ ‫- نه
‫آقا، من دنبال این می‌گردم. ‫می‌شناسینش؟
‫- نه، نمی‌شناسم. ‫- شما هم نمی‌شناسی؟
‫سلام، میشه یه قهوه بدید؟
‫- بفرما. ‫- ممنون
‫این یکی 5 یورو
‫گلوله برفی؟ ‫گلوله برفی می‌خوای؟
‫- 10 یورو. ‫- اینا چند؟
‫5. 5 یورو. ‫قیمتش خوبه
‫بزرگه رو می‌خوای؟ ‫10 یورو. 10 یورو؟
‫نه، 5 تا میدم
‫مرسی
‫- اهل کجا بودی؟ ‫- ویسکانسین
‫ویسکانسین
‫ممنون رفیق
فیلم و سریال بیشتر در وبسایت تهران موویز .:: TehranMovies.ir ::.
لینک دانلود اپلیکیشن تهران موویز در انتهای سایت .:: TehranMovies.ir ::.
‫کلی با هم قدم زدیم
‫خوشحال شد که من زندم
‫منم همین حس رو داشتم
‫ما زنده بودیم
‫من زنده بودم
‫ممنون که دستم رو نگه داشتی