‫در پایان دورۀ «میجی»، اوزونه یوری...
‫که در یک سازمان اطلاعاتیِ تایوانی‌محور ‫به‌نام «شیده‌هارا» آموزش دیده بود...
‫۵۷ نفر از افراد سرشناس جهان را به قتل رساند.
‫اوزونه که به‌عنوان تروریستی ژاپنی ‫حکم تیرش صادر شده بود،
‫مردم را وحشت‌زده کرده بود، ‫اما ناگهان ناپدید شد.
‫۱۰ سال از این اتفاق می‌گذرد ‫اما هنوز خبری از او نیست.
‫چیزی شده؟
‫نه.
‫این پارچه رو تازه برامون آوردن.
‫چقدر قشنگ.
‫خیلی بهتون میاد.
‫شوهر مرحوم‌تون...
‫خیلی به لباس‌هایی که ‫خانم یوری می‌پوشیدن اهمیت می‌دادن.
‫کِی آماده می‌شه؟
‫هفتۀ دیگه.
‫بی‌صبرانه منتظرم.
‫خانم یوری.
‫لطفاً مراقب خودتون باشید.
‫[خیاطیِ تاکیتا]
وبسایت تهران موویز تقدیم میکند .:: TehranMovies.ir ::.
کانال تلگرام تهران موویز @TehranM0vies
‫جیدو!
‫شماها دیگه کی هستید؟
‫چی شده؟
‫«هوسومی کینیا» کجاست؟
‫نمی‌دونم والا.
‫نمی‌دونی؟
‫کجا رفته؟
‫پسرش هم پیدا نکردیم.
‫خلاصش کن.
‫نه، نه، نه، نه.
‫هوسومی کینیا کجاست؟
‫خلاصش کن.
‫شانگهای!
‫ارباب رفتن شانگهای.
‫کِی؟
‫حدود یک ساعت پیش.
‫خلاص‌شون کنید.
‫پسرش رو پیدا کنید.
‫[۲۸ آگوست - توکیو، تامانویی]
‫آقای وکیل، یاکوزاها خیلی اذیت می‌کنن. ‫لطفاً کمکم کنید.
‫آقای وکیل، گفتم یه لحظه صبر کنید.
‫باشه، باشه.
‫اگه وقت کردم میام به حرف‌هاتون گوش می‌دم، خب؟
‫آقای وکیل، واقعاً...
‫[رامبل]
‫شب خوش.
‫خوش اومدی، ایوامی سان.
‫هدیه‌ست؟
‫کوتوکو، چشم‌هات هنوز خیلی تیزن.
‫بیا، این مال توئه.
‫دورایاکیِ جدید از «اوئنو». ‫(دورایاکی: نوعی شیرینی)
‫اون پرونده واقعاً ترسناک بود.
‫[خانوادۀ هوسومی به قتل رسیدند ‫و قاتل خودکُشی کرد]
‫باورم نمی‌شه که قاتل خودکُشی کرده.
‫چیه؟
‫چه خوشمزه‌ست.
‫ناگا سان، تو هم بخور.
‫خمیر لوبیای قرمزشون خیلی عالیه.
‫کوتوکو، زود باش حاضر شو.
‫باشه.
‫حالا خانم یوری کجاست؟
‫پنجمین رئیس سازمان، هیرائوکا، اومده اینجا.
‫عه؟
‫بابام بالأخره مُرد.
‫می‌خواید جاش رو بگیرید؟
‫توی همچین شرایطی که هنوز تبعاتِ زلزله ‫کامل تموم نشده،
‫هر اتفاقی ممکنه بیفته.
‫یوری سان، شما هم اینجا یه مَرد ‫کنارت لازم داری، مگه نه؟
‫چه زمونۀ خطرناکی شده.
‫آدم بعضی وقتا نمی‌دونه چیو باور کنه.
‫لطفاً توی همچین شرایطی به فکر منم باش.
‫من آدم قابل اعتمادی هستم.
‫هر اتفاقی افتاد، بلافاصله منو خبر کن.
‫خیلی‌خب، بریم.
‫اگه دست نجنبونی...
‫غریبه‌ها ازت می‌دزدنش.
‫یکسالی هست...
‫که از زلزله می‌گذره.
‫ایوامی سان، شما هم که اینجایی.
‫این همون پرونده‌ایه که خواسته بودی.
‫ممنون که همیشه انقدر زود بهم کمک می‌کنی.
‫خواهش می‌کنم.
‫ناگا سان...
‫یه معجون خوشمزه با عسل می‌خوام.
‫می‌تونی برام درست کنی؟
‫نه...
‫نمی‌خوام بری «چیچیبو».
‫می‌رم چک می‌کنم و برمی‌گردم.
‫امکان نداره «کونیماتسو» همچین کاری کرده باشه.
‫[کونیماتسو پس از اقدام به قتل این خانواده ‫دست به خودکُشی زد.]
‫این معجون مخصوص، ‫خوراکیِ مورد علاقۀ آقای کونیماتسوـه.
‫بفرمایید.
‫ممنونم.
‫ناگا سان اینا رو از همه خوشمزه‌تر درست می‌کنه.
‫شیرین و خوشمزه‌ست.
‫یوری سان، تو هم بخور.
‫آقای میزونو...
‫متأسفم، باید یه خبری رو بهتون بدم.
‫دربارۀ این مسئله اقداماتی صورت گرفته.
‫حالا خیلی راحت‌تر شدی.
‫زود باشید پیداش کنید.
‫اطاعت!
‫صبح بخیر.
‫آهای، وایستا!
‫آهای، فرار نکن!
‫آهای!
‫فرار نکن!
‫مقاومت نکن.
‫ولم کنید. ولم کنید.
‫- یکی کمکم کنه. ‫- خفه شو، حرف نباشه!
‫آهای! با بچه چی‌کار دارید؟
‫یه مُشت خرسِ گُنده افتادن به جون یه بچه.
‫بزن به چاک.
‫تو هوسومی شینتا هستی؟
‫راستش رو بگو.
‫به لوکوموتیوران بگو ‫تا وقتی نرسیدیم اوئنو نگه نداره.
‫چشم.
‫لعنتی! چی‌کار کردی؟
‫ببینم، دارید چی‌کار می‌کنید؟
‫وایستید!
‫بپر پایین.
‫چی؟
‫از جاتون بلند شید.
‫دست‌ها بالا!
‫اون زنه هم همین‌طور.
‫اینا تفنگ‌های ارتش هستن.
‫اینا همونان!
‫این تفنگ...
‫پسش بده.
‫اون تفنگ رو از کجا آوردی؟
‫بابام بهم داد.
‫دارم پشت سرت میام.
‫پاهات چی شدن؟
‫مادرزادی‌ـه.
‫آهای...
‫منطقۀ تامانوییِ توکیو کجاست؟
‫تامانویی؟
‫بابام گفت...
‫برم تامانویی و یه نفر به اسم ‫اوزونه یوری رو پیدا کنم.
‫الو؟
‫یوری سان، الان کجایی؟
‫گیودا؟
‫اتفاقاً ایوامی سان الان توی مغازه‌ست.
‫می‌شه گوشی رو بدی بهش؟
‫صبر کن.
‫الو، بفرمایید.
‫می‌شه لطفاً کمک کنی ‫و آمار مَردی به اسم هوسومی کینیا رو در بیاری؟
‫همون کسی که خانواده‌اش توی اون حادثه کُشته شدن؟
‫من الان با پسرِ هوسومی کینیا هستم.
‫پسرش؟ چطور ممکنه؟
‫کل اعضای خانوادۀ هوسومی باید مُرده باشن، نه؟
‫نمی‌دونم والا.
‫نیروی زمینیِ ارتش افتاده دنبالش.
‫پس ظاهراً قضیه سیاسی‌ـه.
‫ضمناً...
‫ببین تسوتسو کونیماتسو و هوسومی کینیا ‫چه رابطه‌ای با هم دارن.
‫باشه، بررسی می‌کنم.
‫بیاید اون بچۀ گُم‌شده رو پیدا کنیم.
‫نیروی زمینی خیلی داغون شده.
‫ببینم، این تویی؟
‫تویی؟
‫خودتی، نه؟ خیلی شبیه‌ـته.
‫- حواست کجاست؟ ‫- ببخشید.
‫ایست!
‫وایستا، فرار نکن.
‫بیا اینجا، مقاومت نکن.
‫زود باش!
‫مقاومت نکن.
‫تو هوسومی شینتا هستی، آره؟
‫حتماً بابات یه چیزی رو بهت سپرده، نه؟
‫جواب بده!
‫زود باش!
‫به سروان گزارش بده.
‫چشم.
‫نکُشتم‌شون. به نقاط حساس‌شون شلیک نکردم.
‫تو کی هستی؟
‫همون کسی که دنبالش می‌گردی:
‫اوزونه یوری.
‫چرا می‌خواستی منو ببینی؟ ‫بابات دلیلش رو بهت گفت؟
‫نه، نگفت.
‫هوسومی شینتا و یه زنه ‫ماشین رو دزدیدن و فرار کردن.
‫زنه مسلحه و شلیک می‌کنه.
‫کلی از نیروهام مجروح شدن.
‫به سرهنگ اوزاوا گزارش بدید ‫و منتظر دستورات جدید باشید.
‫[هتل مارونوئوچی، توکیو]
‫اگه این قضیه زودتر حل و فصل نشه...
‫خسارت جبران‌ناپذیری به نیروی زمینی وارد می‌شه.
‫برای همین این مأموریت رو به تو سپردم.
‫متوجه شدی، سیاما؟
‫بله.
‫با چریک‌های سیبری تا حد مرگ جنگیدی
‫اون‌وقت نمی‌تونی تکلیف یه زن رو مشخص کنی؟
‫واقعاً شرمنده‌ام.
‫به اندازۀ کافی بهم وفادار نیستی؟
‫چرا.
‫اسناد محرمانه‌ای که هوسومی برداشته رو برام بیار
‫و از شرّ اون بچه هم خلاص شو.
‫چشم.
‫اطاعت می‌شه.
‫توی تمام راه‌های منتهی به گیودا و توکیو ‫ایست بازرسی بذارید.
‫چشم.
‫پیاده شو.
‫با ماشین نمی‌ریم؟
‫توی تمام جاده‌ها ایست بازرسی گذاشتن.
‫بازم باید پیاده برم؟
‫بابات چی‌کاره بود؟
‫نمی‌دونم.
‫چرا با کونیماتسو در ارتباط بود؟
‫اینم نمی‌دونم.
‫دیر به دیر می‌اومد خونه.
‫چیزی که بابات بهت داده رو در بیار.
‫گفته بود با اینا چی‌کار کنیم؟
‫واقعاً هیچی نمی‌دونم.
‫[حساب انگلستان ۳.۸۱۲.۸۷۸ ین] ‫[۱.۴۱۶.۱۸۷ ین]
‫[حساب هلند ۴.۱۲۹.۸۸۹ ین]
‫نیروهامون توی جاده‌ها مستقر شدن.
‫دریافت شد.
‫از ناکاسندو تا اوراوا، ایست بازرسی گذاشتیم.
‫تمام جاده‌ها مسدود شدن.
‫هوسومی شینتا و اون زنه ‫باید توی جنگل کمین کرده باشن.
‫نقشه رو بدید.
‫چشم.
‫یه لحظه همینجا منتظر بمون.
‫باشه.
‫پسر خوب.
‫[سم]
‫[پتاسیم کلسیم روبیدیم]
‫چرا داری اینجا پرسه می‌زنی؟ از کجا اومدی؟
‫آهای، جوابم رو بده!
‫دارم ازت می‌پرسم از کجا اومدی.
‫ساکت نباش، جواب سؤال رو بده.
‫کی هستی؟
‫از کارکنان اینجا.
‫امروز شیفت من بود.
‫خواهش می‌کنم منو نکُش.
‫خیلی وقته دیگه کسی رو نمی‌کُشم.
‫ببخشید ولی تو هم باید بیای.
‫دارن دنبال‌مون میان!
‫اگه همین‌جوری پیش بره، گیر می‌افتیم.
‫خودتون رو نشون بدید
‫وگرنه تیربارون‌تون می‌کنیم.
‫اون دیگه چرا اومده؟
‫همه بلند شن!
‫صداش آشناست.
‫دست‌ها بالا!
‫اسناد رو تحویل بدید.
‫اگه قول بدید ما رو نمی‌کُشید ‫اسناد رو تحویل می‌دم.
‫وگرنه میندازم‌شون توی آب.
‫خائن!
‫به هیچ وجه نباید اونا رو تحویل بدم.
‫به بابام قول دادم.
‫پس چرا شلیک نمی‌کنی؟
‫این درگیریِ داخلی‌تون تموم شد؟
‫هشت
‫هفت
‫شش
‫پنج
‫چهار
‫سه
‫دو...
‫قایق رو ببر اون‌طرف!
‫برید دنبال‌شون!
‫شلیک کنید!
‫همه‌ش جزو نقشه‌ات بود، یوری سان؟
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫از جات تکون نخور.
‫یادت باشه، ‫تا وقتی ضامن تفنگ رو نکِشی...
‫حتی اگه به سمت دیگران نشونه بگیری هم ‫شلیک نمی‌کنه.
‫پس حالا تفنگت رو بنداز.
‫اسناد رو تحویل بدین.
‫زیر لباس این پسره قایم‌شون کردید، نه؟
‫نمی‌تونید بهم دروغ بگید.
‫اگه اسناد رو تحویل بدید، ‫ از جون‌تون می‌گذرم.
‫ولی اگه حماقت کنید...
‫به این پسره شلیک می‌کنم.
‫کاری که می‌گه رو بکن.
‫ممنون.
‫حالا قدم بعدی اینه که ‫فکر کنم ببینم با تو باید چی‌کار کنم.
‫اوزونه یوری...
‫لازم به فکر کردن نیست.
‫تو کی هستی؟
‫باعث افتخارمه که با...
‫همچین فرد سرشناسی روبه‌رو شدم، استاد اوزونه.
‫می‌خواستم با تفنگ کارِت رو تموم کنم ولی...
‫تو هم توی «شیده‌هارا» آموزش دیدی، آره؟
‫چرا می‌خوای نوچۀ نیروی زمینی باشی؟
‫نیروی زمینی؟
‫ظاهراً یه چیزی رو درست متوجه نشدی.
‫من نوچۀ نیروی زمینی نیستم.
‫دوباره می‌بینمت.
‫نرو دنبالش.
‫آخه...
‫این خانم خیلی بی‌رحمه،
‫اگه غذات رو تا تهش نخوری، می‌کُشَتِت.
‫گریه نکن. شوخی کردم.
‫نمی‌کُشَتِت.
‫یوری سان.
‫بفرما.
‫خوشحالم صحیح و سالمی.
‫قضیه مربوط به اون بچه‌هه‌ست که ‫طبقۀ پایینه، آره؟
‫درسته.
‫چیزی دستگیرت شد؟
‫اسم هوسومی رو توی پرونده‌های مالیِ ‫وزارت دفاع پیدا کردم.
‫ظاهراً سرمایه‌گذار بوده.
‫یه نفر که توی دنیای اقتصاده بهم گفت
‫اون نابغه‌ای برای خودش بوده.
‫رابطه‌اش با کونیماتسو چیه؟
‫اینو هنوز نفهمیدم.
‫یوری سان...
‫ستوان سابقِ ارتش، ‫«ماسوناگا تاتسوکیچی» رو می‌شناسی؟
‫آهان، آقای ماسون رو می‌گی؟
‫قبلنا تیپ می‌زد و می‌اومد خونه‌ام.
‫ولی خیلی وقته همدیگه رو ندیدیم.
‫امروز صبح سرِ قضیۀ هوسومی رفتم ببینمش.
‫اونجا یه نفر دیگه رو هم دیدم ‫که انتظارش رو نداشتم.
‫لطفاً چند لحظه اینجا منتظر بمونید.
‫ممنونم.
‫ببخشید. با اجازه.
‫اون پیرمرد حرف حالی‌اش نمی‌شه، مگه نه؟
‫بله.
‫عه، ایوامی؟
‫پارسال دوست امسال آشنا؟
‫مشتاق دیدار، سرهنگ یاماموتو.
‫سرهنگ یاماموتو ایسوروکو.
‫وقتی هنوز توی آکادمی نیروی دریایی بودم ‫اون مافوقم بود.
‫چرا فرمانده نیروی دریایی ‫به دیدنِ آقای ماسون رفته؟
‫اونم داره روی ماجرای هوسومی کار می‌کنه.
‫یاماموتو ایسوروکو هم ‫برای این مسئله اومده بود اینجا.
‫سرهنگ یاماموتو؟
‫برای من، سربازِ سابق‌ـمه.
‫اومد ازم آمار بگیره!
‫چقدر بی‌چشم و رو.
‫باید تُف می‌کردم توی صورتش.
‫راستی...
‫تو هم قبلاً سرباز نیروی دریایی بودی، نه؟
‫شنیدم الان توی تامانویی وکالت می‌کنی.
‫بله.
‫برای هوسومی کینیا اومدی سراغم، درسته؟
‫بله.
‫چه‌جور آدمیه؟
‫خدا می‌دونه. آخه هیچ‌کس ندیدتش.
‫هیچ‌کس؟
‫پس چطور برای ارتش کار می‌کرده؟
‫قضیۀ اونا چیه؟
‫ارتش با توجه به کسری‌های بودجه ‫باید راه خودش رو برای تأمین هزینه‌ها پیدا کنه.
‫برای همین اومدن سراغِ هوسومیِ سرمایه‌گذار.
‫می‌گن هوسومی اسلحه‌های ارتش رو ‫به قیمت بالایی می‌فروخته.
‫بعدش از اون پول...
‫برای دستکاری غیرقانونیِ بازار بورس ‫و چندین سهام استفاده می‌کنن.
‫چون متخصص سرمایه‌گذاریِ مالی بود...
‫پول‌ها به حساب شخصی‌اش واریز می‌شدن.
‫تا اینکه پول‌ها رو برداشته و فلنگ رو بسته.
‫فلنگ رو بسته؟
‫می‌گن پول‌ها الان توی یه بانک شانگهایی‌ـه.
‫به‌خاطر یه قرارداد به اسمِ «ونیشینگ»...
‫فعلاً اون پول رو نمی‌شه برداشت کرد.
‫ونیشینگ؟
‫همچین قراردادی خیلی خاصه ‫و لازمه هر سال توی بانک تمدید بشه.
‫در صورت عدم تمدید در زمان مقرر...
‫مبالغ موجود در حساب به بانک می‌رسه.
‫پس یعنی نیست و نابود می‌شه؟
‫بله درسته.
‫هوسومی چقدر پول توی حسابش داره؟
‫۱۶۰ میلیون ین.
‫چی؟
‫باورت نمی‌شه؟
‫می‌شه یک‌دهمِ بودجۀ پارسالِ کشور.
‫عجب!
‫اون صرفاً یه سرمایه‌گذارِ ساده‌ست؟
‫حالا چقدر طول می‌کشه ‫تا اون پول‌ها بر باد فنا برن؟
‫۱۰ روز مونده.
‫جای تعجب نیست که ‫نیروی زمینی به جنب‌وجوش افتاده.
‫نیروی دریایی هم بعد از شنیدنِ خبر اومد.
‫اگه این پول به دست ارتش برسه،
‫برای جنگ ازش استفاده می‌کنن.
‫مامانت کجاست؟
‫مامان ندارم.
‫خیلی وقت پیش ازمون جدا شد.
‫پس تو هم مثل منی.
‫چند سالته؟
‫۱۹
‫ولی اگه راستش رو بخوای، ۱۷ سالَمه.
‫بچۀ کجایی؟
‫به چی می‌خندی؟
‫ببخشید، به تو نمی‌خندیدم.
‫آخه مثل مهمون‌هامون ازم پرسیدی.
‫نتونستم نخندم.
‫راستی، یوری سان...
‫توی اون قراردادهای ارتش ‫قرارداد ونیشینگ رو ندیدی؟
‫فقط تراکنش‌های بورس و رسیدهای بانکی بودن.
‫دوره‌گردِ زنگوله‌بادی!
‫آقای ماسون گفت...
‫اگه می‌خواید قرارداد ونیشینگ رو دور بزنید ‫و پول رو برداشت کنید،
‫باید رمز عبور و اثر انگشت پسره رو داشته باشید.
‫بفرما.
‫چه صدای قشنگی.
‫یعنی اون بچه داره پنهون‌کاری می‌کنه؟
‫چقدر ناز!
‫[حساب آلمان ۱.۹۹۸.۷۱۰ ین]
‫یوری سان!
‫اون رو دزدیدن.
‫چی؟ کجا؟
‫[ترابریِ ماروبیرا]
‫بله؟
‫دیشب خیلی خسته شدم.
‫همون‌طور که انتظار داشتم، یوری سان، ‫خیلی سریع اومدی.
‫چرا داری این کار رو می‌کنی؟
‫تو چرا انقدر پُررویی؟
‫جوابم رو بده.
‫باشه، باشه، یوری سان، خونسرد باش.
‫می‌دونستی ارتش به کسی که تو رو تحویل بده ‫جایزه می‌ده؟
‫شنیدی دیگه؟
‫من که نمی‌دونم دقیقاً چی شده
‫ولی به‌نظر وضعیت اضطراری‌ای میاد.
‫ما سرِ قضیۀ زلزله هم خیلی بهمون خسارت وارد شد.
‫پول لازم داریم...
‫ولی اگه همین‌جوری دودستی تقدیم‌شون کنیم که ‫حال نمی‌ده. مگه نه؟
‫پس چی؟
‫یوری سان، اگه درست رفتار کنی...
‫قطعاً می‌تونم بچه‌هه رو بهت برگردونم.
‫از جونم چی می‌خوای؟
‫باشه.
‫این‌جوری حلش می‌کنیم.
‫عالیه.
‫این بچه رو به یوری سان برگردونید.
‫چی؟
‫رئیس، یه لحظه صبر کنید.
‫بکُشیدشون!
‫خفه شو، احمق، وگرنه خودتو می‌کُشم.
‫گوش کنید.
‫مؤدب باشید.
‫خیلی آروم و مؤدبانه بازش کنید.
‫داشتم از نگرانی می‌مُردم.
‫ببخشید.
‫شینتا...
‫الان دیگه بیشتر از اونی که فکر می‌کردی ‫پات گیره.
‫می‌شه در آینده بیشتر دقت کنی ‫و حرکات عجولانه نکنی؟
‫بله.
‫هوم.
‫راستی، یوری سان...
‫هیرائوکا چی بهت گفت؟
‫می‌خوای بدونی؟
‫ولش کن.
‫پخش شید!
‫ایوامی سان، همه رو ببر توی اتاق من.
‫باشه.
‫خیلی‌خب، بیاید بریم.
‫هوسومی شینتا...
‫می‌دونم اونجایی.
‫از دستورمون سرپیچی نکن و بیا بیرون.
‫این همه سروصدا برای چیه؟
‫مگه همۀ اسناد رو نبردین؟
‫کار دیگه‌ای از دستم برمیاد؟
‫اون بچه رو بهمون تحویل بده.
‫اگه قبول نکنم چی؟
‫قبول نکنی؟
‫تو خلافکاری هستی...
‫که یه زمان توی شیده‌هارا آدم می‌کُشتی.
‫دلیل کافی برای دستگیری‌ات داریم.
‫بچه‌هه رو تحویل بده، ‫ خودتم با زبون خوش تسلیم شو.
‫چرا شلیک کردی؟
‫ببخشید، نتونستم جلوی خودمو بگیرم.
‫شلیک!
‫شلیک کنید!
‫یوری سان.
‫اینو از کجا آوردی؟
‫از «آساکوسا» خریدم.
‫از خریدنِ گیتار هم آسون‌تر بود.
‫اون زنه رو بکُشید! یالا!
‫یالا!
‫ناگا سان، چند نفرن؟
‫هفده.
‫شونزده.
‫پونزده.
‫چهارده.
‫سیزده.
‫دوازده.
‫لعنتی!
‫چطور؟
‫بیا عقب!‌ زود باش.
‫یوری سان،‌ یه بچه اونجاست.
‫ایوامی سان.
‫خوبی؟
‫آره.
‫عقب‌نشینی! عقب‌نشینی!
‫یوری سان.
‫یه بُرِش می‌دم.
‫یوری سان، تحمل کن.
‫وقتشه گلوله رو در بیارم.
‫تموم شد.
‫شینتا...
‫می‌شه لباس‌هات رو در بیاری؟
‫چی؟
‫توی چیزهایی که همراهته...
‫شاید یه رمز عبور باشه که ارتش دنبالشه.
‫اینه.
‫«بینگسان ها»
‫«یو وو ها»
‫یه‌جور رمزنگاریِ پیچیده‌ست؟
‫می‌دونی چیه؟
‫قبلاً توی نیروی دریایی ازش استفاده می‌کردم.
‫می‌تونی رمزگشایی‌اش کنی؟
‫سعی‌ام رو می‌کنم.
‫اگه نمی‌ذاشتی هوسومی و اون بچه‌هه فرار کنن...
‫الان کارمون به اینجاها کشیده نمی‌شد.
‫تفنگت رو بده. یالا!
‫ده روز مونده.
‫گوش کن...
‫دفعۀ بعدی اگه موفق نشدی، خودت خودتو بکُش.
‫چشم.
.::ارائه شده توسط وبسایت تهران موویز ::.
کانال تلگرام تهران موویز @TehranM0vies
‫خیلی درد داره؟
‫رمزگشایی شد.
‫این یه رمز عبورِ ونیشینگ نیست، احتمالاً آدرسه.
‫آدرس؟
‫یه لحظه بده.
‫یه معبده.
‫اگه بریم اونجا، رمز عبور رو پیدا می‌کنیم؟
‫آره فکر کنم.
‫ولی حتی اگه رمز عبور رو پیدا کنیم،
‫رفتن به شانگهای کار آسونی نیست.
‫هنوز ۹ روز از مهلت قرارداد مونده.
‫اگه این ۹ روز رو یه‌جوری سَر کنیم،
‫دیگه لازم نیست نگران باشیم کسی مزاحم‌مون بشه.
‫ولی...
‫هر راهی هم که انتخاب کنی، ‫مسیر روبه‌رو باز هم نامشخصه.
‫یوری سان!
‫بیاید بریم معبد.
‫نیروی زمینی و نیروی دریایی، ‫رابطۀ خوبی با هم دارن.
‫نیروی دریایی هم اون مبلغ رو لازم داره.
‫پس، چطوره بریم سراغ سرهنگ یاماموتو؟
‫شینتا...
‫باید محکم دست یوری سان رو بگیری.
‫متوجهی؟
‫من می‌رم با سرهنگ یاماموتو مذاکره کنم.
‫فردا صبح ساعت ۹ می‌بینم‌تون.
‫زخمت هنوز درد داره؟
‫چی شده؟
‫واقعاً می‌خوای بمیری؟
‫بزنم بکُشمت؟
‫یوری سان، یوری سان، چرا داری این‌جوری می‌کنی؟
‫خودت رو غرقِ در مسائل مربوط به ‫منافع ملی کردی.
‫تا وقتی اوضاع آروم بشه ‫امیدواریم باهامون همکاری کنی.
‫شما از وزارت کشور هستی؟
‫قبلاً همدیگه رو جایی دیده بودیم؟
‫تعداد دفعاتی که ماشین پیچید رو شمُردم.
‫مسیرمون حدود ۳۰ دقیقه طول کشید.
‫ساختمان اداریِ شما توی زلزله آتیش گرفت و سوخت.
‫موقتاً اومدین اینجا؟
‫چقدر تحسین‌برانگیز.
‫واقعاً وکیل عالی‌ایه.
‫شما هم دنبال پولید؟
‫فقط می‌خوایم در حد نیروی دریایی و ‫نیروی زمینی باشیم و کم نیاریم.
‫قصد ندارید صلح برقرار کنید؟
‫جناب وکیل...
‫چرا داری پا می‌ذاری توی این آب گِل‌آلود؟
‫به‌خاطر اوزونه یوری؟
‫شما یوری سان رو می‌شناسی؟
‫تحسینش می‌کنم.
‫از نظامی‌های سابق بود.
‫اوزونه قبلاً زیردست من بود.
‫ولی تحت فرمان یه مرد دیگه هم بود.
‫داری به چی فکر می‌کنی؟
‫به کسی که یه زمان باهاش ‫به آسمون نگاه می‌کردم.
‫آسمونِ شب‌های تایوان خیلی قشنگه.
‫چه‌جور آدمی بود؟
‫می‌گفت حتی توی شرایط مرگ و زندگی، ‫آدم باید وقار خودش رو حفظ کنه.
‫همیشه مجبورم می‌کرد لباس‌های خوشگل بپوشم.
‫چه آدم عجیبی.
‫آره...
‫ولی...
‫بعد از اینکه باهاش آشنا شدم
‫تازه یاد گرفتم به بقیه اعتماد کنم.
‫منم دوست دارم باهاش آشنا بشم.
‫مُرده.
‫میزونو کانزو؟
‫تنها مَردی که اوزونه توی زندگی‌اش دوستش داشت.
‫میزونو کسی بود که شیده‌هارا رو تأسیس کرد...
‫که جاسوس‌هایی با مهارت‌های جنگاوریِ ویژه ‫توی تایوان آموزش می‌دادن.
‫اوزونه بزرگترین شاهکارِ شیده‌هاراست.
‫ولی با توسعۀ سازمان، تفرقۀ داخلی پیش اومد.
‫تا اینکه یه روز، ‫وقتی میزونو رفته بود سفر...
‫نیروهای شورشی به خانۀ امن سازمان حمله کردن.
‫کو!
‫اون گروه بارها حمله کرد.
‫اوزونه و میزونو بچه‌شون رو از دست دادن
‫و از دنیا رفت.
‫بعدش اوزونه از این شغل جاسوسی استعفا داد
‫و با کونیماتسو برگشت ژاپن.
‫اونجا بود که تفکرات میزونو تغییر کرد.
‫دیگه اصرار نداشت که با جاسوسی و قدرت نظامی، ‫تسلط سیاسی پیدا کنه.
‫ذهنش رو برد سمت قدرت اقتصادی ‫تا به‌صورت مسالمت‌آمیز تأثیر خودش رو بذاره.
‫متأسفانه میزونو مریض شد و مُرد.
‫نتونست جاه‌طلبی‌اش رو محقق کنه.
‫حداقل ظاهر قضیه اینه.
‫ظاهر قضیه اینه؟
‫امشب شبِ طولانی‌ای در پیش داریم.
‫جناب وکیل، می‌خوای یه داستان برات تعریف کنم؟
‫بذار راز میزونو کانزو رو بهت بگم.
‫یک ساله که از زلزله می‌گذره.
‫بله.
‫می‌شه یه لحظه مراقبه کنم؟
‫بله.
‫بیا.
‫چی شد؟
‫به محض اینکه ازتون جدا شدم، ‫کارکنان وزارت کشور منو دزدیدن.
‫ولی به نفع‌مون شد. ‫کلی اطلاعات به دست آوردم.
‫ببخشید...
‫ولی چیزی داری که هویتت رو ثابت کنه؟
‫عکس خانوادگی بهتون بدم؟
‫ممنون.
‫اینم خاکستر مادرت.
‫همون‌طور که انتظار داشتیم، ‫رمز عبور توی کوزۀ خاکستره.
‫ایوامی سان...
‫می‌دونستی...
‫که میزونو و هوسومی کینیا جفت‌شون یه نفرن؟
‫توی وزارت کشور ازش باخبر شدم؟
‫به‌خاطر بچه‌ای که با هم به دنیا آوردین و مُرد ‫خیلی ناراحت بوده...
‫و انگار دنیاش به سر رسیده.
‫دورۀ کُشت‌وکُشتار دیگه تموم شده.
‫کُشت‌وکُشتار قطعاً ادامه داره.
‫چرا من؟
‫چرا اون بچه رو فرستاد سراغ من؟
‫چرا انقدر یهویی؟
‫میزونو اون‌موقع هنوز زنده بوده.
‫تصمیم گرفته بود مرگش رو جعل کنه ‫و هوسومی بشه.
‫تصمیم گرفته بود آدم خوبی باشه.
‫از جنگ دوری کرده ‫و کشور رو از طریق قدرت اقتصادی رشد داده.
‫می‌خواسته خودش یه خدمتی بکنه.
‫مرد بزرگی بوده.
‫آقای کونیماتسو.
‫چی شده؟
‫یه عده یهویی ریختن توی خونه‌مون.
‫جیدای و بقیه...
‫بابا، اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫مگه نرفته بودی؟
‫ایستگاه قطار پُر شده از مأمور.
‫دیر یا زود، گشت‌ها می‌رسن اینجا.
‫کلید.
‫اینجا رو بسپر به من.
‫تو سریع فرار کن.
‫یه لحظه بیا.
‫بابا.
‫چی شده؟
‫بابا، لطفاً یه چیزی بگو.
‫با دقت گوش کن، شینتا.
‫اینو نباید به کسی بدی.
‫باید فوراً بری تامانوییِ توکیو.
‫تامانویی؟
‫آره تامانویی. ‫یه نفر به اسم اوزونه یوری رو پیدا کن.
‫اینم با خودت ببر.
‫چرا؟
‫اول از همه ضامنش رو آزاد می‌کنی.
‫وقتی نشونه گرفتی تعلل نکن.
‫نمی‌تونم!
‫زودتر برو.
‫ببخشید؟
‫زود باش.
‫کیه؟
‫ببخشید ولی یه سؤالی داشتیم.
‫یه موردی پیش اومده و ‫داریم دنبال یه فراری می‌گردیم.
‫کی بهتون گفته بیاید اینجا؟
‫باید این ناحیه رو بگردیم.
‫بعد از زلزله، اتفاقات ناگوار زیادی افتاده.
‫خب چرا زنگ نمی‌زنید پلیس؟
‫من به آدمایی که لهجۀ خارجی دارن اعتماد ندارم.
‫لوپا!
‫خفه شو.
‫هوسومی‌ـه.
‫از پشت پوشش بدید. یالا!
‫شلیک کنید!
‫عقب‌نشینی نمی‌کنید ها!
‫حمله! حمله!
‫یالا!
‫هر چی سریع‌تر برو.
‫تفنگت رو بنداز. هیچ شانسی نداری.
‫سگ‌هایی مثل شما که توی کشور ‫هر کار کثیفی می‌کنن، آرزوشون چیه؟
‫وقتشه چشم‌هاتون رو باز کنید.
‫معلوم هست باورهاتون چیه؟
‫به کشوری باور دارید ‫که منابع و بودجه‌هاش کم شدن؟
‫واقعاً باور دارین قدرت لازم ‫برای حمله به کشورهای دیگه رو دارید؟
‫اگه این روند ادامه پیدا کنه، ‫ژاپن فقط خودش رو از بین می‌بره.
‫چی می‌گی؟
‫اونی که باید از خواب بیدار بشه تویی.
‫واقعاً؟
‫احتمالاً نمی‌خواسته ‫پای تو رو به این قضیه باز کنه.
‫احتمالاً دنبال این بوده که تفنگ‌ها رو ‫کنار بذارید و در صلح و صفا زندگی کنید.
‫ولی تنها کسی که می‌تونسته بهش اعتماد کنه تویی.
‫فقط تو می‌تونی...
‫از پسری محافظت کنی ‫که آینده‌اش رو بهش سپرده.
‫سیگار داری؟
‫خواسته‌اش همین بوده؟
‫می‌خواسته از بچه‌اش محافظت کنم؟
‫چرا داری گریه می‌کنی؟
‫تفنگی که بابات بهت داده بود رو در بیار.
‫بگیرش.
‫پاها به اندازۀ عرض شونه باز.
‫آرنجت رو یه‌کم خم کن.
‫به طرف هدف نشونه بگیر.
‫شلیک کن.
‫وقتی نشونه گرفتی تعلل نکن.
‫شلیک کن.
‫دوباره شلیک کن.
‫بابات خیلی تلاش کرد تا کشوری صلح‌آمیز بسازه ‫که توش خبری از جنگ نباشه.
‫جون خودش رو به خطر انداخت...
‫تا بتونی جون سالم به در ببری
‫و آخرین خواستۀ بابات رو محقق کنی.
‫بله.
‫[وزارت نیروی دریایی - هیبیا]
‫منظورتون چیه؟
‫پیشنهادم رو قبول می‌کنید؟
‫قبول می‌کنم.
‫پس باید نصف‌نصف بین نیروی دریایی ‫و نیروی زمینی تقسیم بشه.
‫موافقید؟
‫نه، نیروی دریایی همه‌ش رو می‌خواد.
‫چطور؟
‫نیروی زمینی آروم نمی‌گیره.
‫ما هر اقدامی بکنیم، اونا ساکت نمی‌شینن.
‫ایوامی، این به صلاح کشوره.
‫به صلاح کشور؟
‫جسارت نباشه،
‫من دیگه عضو نیروی دریایی نیستم.
‫می‌خواستم بپرسم از نظر سرهنگ یاماموتو ‫«صلاح کشور» توی چیه؟
‫لزومی نداره بدونی.
‫شب خوش. خوش اومدین.
‫لطفاً بفرمایید.
‫وقتشه.
‫من هوسومی شینتا هستم و شماره‌ام ۲۷۲۵ـه.
‫صبر کن.
‫الو؟
‫سرهنگ! کُد ۲۷۲۵ نیروی دریایی استفاده شده.
‫اوزونه یوری‌ـه؟
‫سلام عرض شد. ‫من سرهنگ یاماموتو ایسوروکو هستم.
‫سلام.
‫بعد از مذاکره با ایوامی، ‫تصمیم گرفتیم ازت محافظت کنیم.
‫ولی تمام چیزهایی که بابات برات گذاشته رو ‫از دست می‌دی.
‫متوجه شدی؟
‫فقط از من محافظت می‌کنید؟
‫از تو و از اوزونه سان.
‫باشه. ممنونم.
‫لطفاً گوشی رو بده به اوزونه سان.
‫فردا صبح ساعت ۹ ‫بیا وزارت نیروی دریایی.
‫نمی‌تونم بیام دنبال‌تون.
‫اگه نتونیم خودمون رو برسونیم، ‫می‌میریم، درسته؟
‫درسته.
‫فکر می‌کنم خودت هم متوجه باشی
‫که ما فقط از پسره محافظت می‌کنیم.
‫سرهنگ!
‫توافق‌مون این نبود.
‫خودش متوجهه.
‫چرا از نیروی دریایی رفتی؟
‫جنگ همیشه پُر از تناقضه.
‫تنها نتیجه‌ای که می‌شه ازش گرفت اینه که...
‫همه‌ش اشتباهه.
‫ایست!
‫ببینم، اون جلو چه خبره؟
‫تمرینات نظامیِ ویژه داره انجام می‌شه.
‫فوراً دور بزن.
‫اطلاع‌رسانی نکردن.
‫چرت نگو! دور بزن برو!
‫تمام افسرهای نیروی زمینی اجازۀ تیراندازی دارن.
‫هوسومی شینتا رو به هر قیمتی که شده بگیرید.
‫اون رمز عبور رو به دست بیارید!
‫لعنتی!
‫یاماموتو، دزدِ کثیف!
‫حالت رو می‌گیرم!
‫تو هم اینجایی.
‫جون تو هم در خطره.
‫اوضاع چطوره؟
‫همون‌طور که می‌بینید ‫حتی یه موش هم نمی‌تونه رد بشه.
‫نه، اون زنه قطعاً میاد.
‫برید پایین.
‫چشم.
‫باشه.
‫چی‌کار می‌کنید؟ بده‌ش من. خودم می‌رم.
‫یوری سان!
‫جرئت داری شلیک کن، پسر.
‫بابات خیلی بزدل بوده...
‫که همه‌چی رو سپرده به تو.
‫خودش فرار کرده.
‫نه.
‫یعنی فقط یه دزد ساده بوده؟
‫بدونِ قدرت نظامی، ‫چطور می‌خواست از کشور دفاع کنه؟
‫بابات از اول تا آخرش ‫سخت در اشتباه بود.
‫اگه جرئت داری شلیک کنی، شلیک کن.
‫بزدل!
‫یوری سان.
‫کارِت خیلی خوب بود.
‫کجا رفت؟
‫گندش بزنن، برو اونجا.
‫ممنونم.
‫کارِ لباسه هم همین اواخر تموم شد.
‫می‌خواید نشون‌تون بدم؟
‫بله لطفاً.
‫بیسکویتِ «گاریبالدی»...
‫با نوشیدنی.
‫آب‌نبات شاه‌بلوطی.
‫اینا خوراکی‌های مورد علاقۀ بابام بودن.
‫به‌خصوص دسر خیلی دوست داره.
‫بابام رو می‌شناختی؟
‫ببخشید که معطل شدین.
‫چه قشنگ.
‫پوشیدین؟
‫بله.
‫ممنونم.
‫خیلی بهتون میاد.
‫چقدر مِه‌آلود.
‫خیلی سوت و کورـه.
‫شینتا...
‫دفعۀ بعدی بیا بریم خوراکی‌های ‫مورد علاقۀ بابات رو بخوریم.
‫باشه.
‫مواظب خودتون باشید.
‫بخواب.
‫تیراندازی نکنید، دارید خودی‌ها رو می‌زنید.
‫سرهنگ.
‫می‌شه یه تفنگ بهم قرض بدین؟
‫تو که داشتی می‌گفتی...
‫جنگ رو نباید شروع کرد. ‫فقط ادعا بود؟
‫نه.
‫پس چرا داری می‌ری؟
‫نمی‌دونم والا.
‫فقط...
‫می‌خوام ازشون محافظت کنم.
‫به ندای قلبم گوش می‌دم.
‫چه هیاهویی به‌پا کردی.
‫ما اومدیم.
‫سلام ناگا سان، ‫سلام کوتوکو.
‫سلام یوری سان.
‫من در کنارت زندگی می‌کنم و می‌میرم.
‫از اینجا به بعد دشمن رو می‌کشونیم سمت خودمون.
‫کوتوکو، حق نداری بمیری.
‫چشم.
‫شروع کن.
‫پیداشون کردم.
‫همینجا بمون.
‫باشه.
‫بیا تمومش کنیم، خب؟
‫تو فقط دنبال اینی که باهام بجنگی، نه؟
‫تو هنوز اسیرِ مرگی.
‫داری لبۀ پرتگاهی راه می‌ری ‫که یه طرفش مرگه، یه طرفش زندگی.
‫تصمیم گرفتم زنده بمونم.
‫وزارت نیروی دریایی خیلی دورـه.
‫شلیک!
‫بخواب!
‫می‌بینید که کلی تفنگدار منتظرتون هستن؟
‫تسلیم شید!
‫ایوامی سان!
‫شلیک!
‫بدویید!
‫یوری سان!
‫شینتا.
‫واقعاً خیلی بی‌فکری.
‫جدی؟
‫یوری سان، حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫تفنگه رو بده.
‫بریم.
‫یوری سان!
‫یوری سان، نمی‌تونیم ازشون رد شیم.
‫از پشت پوشش‌ات می‌دم.
‫برو جلو.
‫یوری سان...
‫باید زنده بمونی.
‫با سرعت بدو!
‫بدو!
‫کافیه! سریع بکُشیدش!
‫بسه!
‫نیروی زمینیِ ارتش ‫ می‌خواد به سمت نیروی دریایی شلیک کنه؟
‫بکِشید عقب.
‫شما به چی باور دارید؟
‫مأموریت ما دفاع از کشوره.
‫جنگ از کسی محافظت نمی‌کنه.
‫می‌خواید پول‌تون رو خرج چه کاری بکنید؟
‫جوابم رو بده.
‫جنگ رو ۱۰ سال عقب میندازم.
‫همین؟
‫توی این ده سال...
‫از جنگ اجتناب می‌کنم
‫و راهی برای بقای این کشور پیدا می‌کنم.
‫یادت نره چی گفتی.
‫هر وقت بخوام می‌تونم بیام اینجا.
‫این تفنگ رو می‌دم به تو، یوری سان.
‫مسئولیت تیراندازیِ «هیبیا» رو به گردن می‌گیرم.
‫عواقبش گریبان‌گیر شما نمی‌شه.
‫بله.
‫با بخش‌های دیگه هم صحبت کردم.
‫بله.
‫بله، بله.
‫اول از همه، شیده‌هارا باید جوابگو باشه.
‫وزارت کشور هم مقصره.
‫بذارید همۀ کاسه‌کوزه‌ها سرِ اونا شکسته بشه.
‫سرهنگ اوزاوا...
‫مسئولیت کامل این درگیری رو به گردن گرفتن
‫و همین الان خودکُشی کردن.
‫ممنون بابت تمام زحماتت.
‫من...
‫آدم "قابل اعتمادی" هستم. ‫(اول فیلم به یوری سان گفت من قابل اعتمادم)
‫اینجا دویدن ممنوعه.
‫یه موقع می‌افتی.
‫[شش ماه بعد]
‫می‌شه تنهامون بذارید؟
‫بله.
‫از اون روز به بعد، ‫دیگه فرصتی پیش نیومد که حضوری ازت تشکر کنم.
‫خیلی ممنون.
‫یوری سان، من...
‫بیا دیگه در موردش صحبت نکنیم.
‫به‌جاش...
‫خوشمزه‌ست؟ براونیِ فندقی‌ـه.
‫خوشمزه‌ست.
‫یوری سان، نظر تو چیه؟
‫شیرین‌تر از اونیه که انتظارش رو داشتم.
‫حسابی درس می‌خونم و برمی‌گردم ژاپن.
‫پس لطفاً منتظرم بمون.
‫قول و قرارهایی که با بابام گذاشتم رو ‫عملی می‌کنم.
‫خداحافظ.
‫یوری سان.
‫یه مسئله‌ای...
‫یه چیزی هست که خیلی وقته می‌خوام بهت بگم.
‫راستش...
‫من از تو خیلی خوشم میاد و...
‫ساکت.
‫هان؟
‫باشه.
‫یوری سان.
‫اومد!
‫هان؟
فیلم و سریال بیشتر در وبسایت تهران موویز .:: TehranMovies.ir ::.